Ελπίδα, παρακαλώ...
Της Άννας Τριανταφυλλίδη

Έχετε πολύ σπουδαίο και επίκαιρο τίτλο στον εκδοτικό σας οίκο. Εύχομαι να γεννηθεί «πέρασμα» στις τελευταίες δυσάρεστες εξελίξεις. Μήπως και γεννηθεί κάποια ελπίδα. Το ξέρουμε όλοι ότι αυτά που συμβαίνουν είναι τα αυτονόητα. Δεν μπορεί να κλέβεις τους πάντες σε αυτή τη χώρα και να μην γίνει αυτό που γίνεται. Οικονομικά δεν τα κατέχω, και ούτε ξέρω τι σημαίνει spread που το λένε κάθε τρία δεύτερα οι δημοσιογράφοι στις τηλεοράσεις. Ούτε με νοιάζει ποιος έκλεψε.

Με νοιάζει όμως που πληγώνεται η περηφάνειά μου. Η εθνική μου συνείδηση. Δεν υπάρχει φως. Γι αυτό ήθελα να σας στείλω ένα μήνυμα με αυτό τον τρόπο. Είναι κρίμα για τους νέους να μην ξέρουμε τι να κάνουμε. Να μην έχουμε όνειρα. Να μη γελάμε καθόλου. Πρέπει να βρεθεί κάτι. Δεν ξέρω τι. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θριαμβεύει η πλήρης διάλυση και αυτό δεν το αντέχω.


Σας ευχαριστώ.