Εμεις πάντως δεν φταίμε.
Του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Στην ωραία, πρωτότυπη και υπερήφανη Ελλάδα μας, όπου όλοι εξηγούν ότι η αγορά στραγγαλίζεται η προοπτική ανόδου των επιτοκίων ενθαρρύνεται ζωηρά, με ενθουσιασμό από την Κυβέρνησή μας. Ναι, δεν αστειευόμαστε! Αρνούμενη να αναλάβει το κόστος μιας σοβαρής δημοσιονομικής διόρθωσης, η Κυβέρνηση Παπανδρέου/Πάγκαλου/ Παπακωνσταντίνου/Κατσέλη επέλεξε να διορθώσει δια της έμμεσης νομισματικής πολιτικής. Αυξάνοντας - ναι! αυτό επέλεξε. - τριπλά τα επιτόκια. Μια αύξηση είναι η εισαγόμενη διεθνής, ποιος δεν την βλέπει στον ορίζοντα; Μια επιπρόσθετη έρχεται μέσω των spreads για τα ελληνικά ομόλογα, τα οποία εκτοξεύει κάθε τόσο η δυσπιστία των αγορών προς το προϊόν «Ελλάς». (Τις οποίες αγορές, εμείς ως πολιτική τάξη, ως μήντια, ως έθνος βρίζουμε ως ανόητες, ως διαβλητές, ως διαπλεκόμενες - και καθαρίσαμε!). Τέλος, μια τρίδιπλη αύξηση θα προκύψει -ήδη προκύπτει, αλλά θα χειροτερέψει όσο προχωράει το 2010 - από την πίεση που, εν πολλοίς άκριτα αλλά και με λογική «τιμωρητική», αποφασίστηκε να μεταφερθεί στο τραπεζικό σύστημα.

Τι θα πει αυτό; Θα πει ότι ακριβώς την στιγμή που στους ισολογισμούς των Τραπεζών αρχίζουν να κοκκινίζουν λόγω καθυστερήσεων της κρίσης τα δάνεια επιχειρήσεων και ιδιωτών, να πληθαίνουν οι επισφάλειες και να βαραίνουν οι προβλέψεις, την στιγμή που το «παράθυρο» διευκολυντικού δανεισμού της ΕΚΤ κλείνει, ακριβώς αυτήν την στιγμή έρχονται οι νομοθετικές πρωτοβουλίες για ελάφρυνση των επιχειρήσεων και των ιδιωτών. Αυτό εγγυάται ότι η ήδη προς τα πάνω πίεση των επιτοκίων και το ήδη στέρεμα της προσφοράς δανείων, μέσα από τις αισθητά αυστηρότερες διαδικασίες δανειοδότησης, θα χειροτερέψουν. Προσοχή! Ακόμη κι αν, τελικά, τα spreads «Ελλάδας» συμμαζευτούν.

Εδώ θα πούμε το παραδοσιακό, πλην ελαφρώς πτωχοπροδρομικό, «ελπίζουμε η πραγματικότητα να μας διαψεύσει». Γιατί θαταν κρίμα, κρίμα κι άδικο, να καταφέρουμε μεν να διορθώσουμε στις αρχές του 2010 δημοσιονομικά, να πείσουμε Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη, αγορές και Λονδίνο και Νέα Υόρκη (και Πεκίνο, ας το πούμε κι αυτό να βρίσκεται), να δούμε ενδεχομένως τους σκοτεινούς προβολείς του διεθνούς συστήματος να στρέφονται προς καμιά Ισπανία ή Ιταλία (ή και Μεγ. Βρετανία) αφήνοντας εμάς κατά μέρος, αλλά να αυτοτορπιλλισθούμε μέσω του τραπεζικού συστήματος! Το οποίο, κουτσά-στραβά, περπατούσε μέσα στο χάος των μεγάλων.

Όμως είναι τόσο έντονη, μα είναι τόσο πελώρια η ανάγκη της πολιτικής μας τάξης να φωνάξει «εμείς, πάντως, δεν φταίμε!» και να δείξει τους ενόχους, τους κακούς, αυτούς που ταλαιπωρούν τον πολίτη (και μεθαυριανό ψηφοφόρο, μην επεκτεινόμεθα στα αυτονόητα), ώστε. ας πάει και το παλιάμπελο.


Ο κ. Αντώνης Παπαγιαννίδης είναι δικηγόρος με ειδίκευση στα Ευρωπαϊκά θέματα.