Εκδοτική πρωτοβουλία - το πέρασμα
Ταυτότητα
Βιβλία
Συγγραφείς
Η Συζήτηση
Προτάσεις
Επικοινωνία
συνάντηση ανθρώπων και ιδεών

Συγγραφέας: Μιχαήλ Π. Λάμπρος
Επιμέλεια:  Κώστας Μαρτζούκος
Περίληψη: «Η Ρεκλάμα εν Ελλάδι», το πρώτο κείμενο που γράφτηκε για την ελληνική Διαφήμιση και παρέμεινε σχεδόν άγνωστο ως τώρα, επανεκδίδεται, για πρώτη φορά, μετά από 117 χρόνια από τις εκδόσεις «Το Πέρασμα», με έρευνα και επιμέλεια του Κώστα Μαρτζούκου. Είναι το κείμενο μιας συναρπαστικής διάλεξης που δόθηκε το 1894 από το λόγιο Μιχαήλ Π. Λάμπρο, που υπήρξε συνιδρυτής του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» και δημιουργός της πρώτης Ελληνικής Επιθεώρησης.

Αναδιφώντας τις αγγελίες και τις ρεκλάμες της εποχής του και διατρέχοντας το φαινόμενο της διαφημιστικής επικοινωνίας σε όλες του τις μορφές, ο Λάμπρος περιγράφει και σχολιάζει με ιδιαίτερο τρόπο τους τελάληδες και τις τοιχοκολλήσεις, τα δρομολόγια πλοίων, τους καταλόγους ξενοδοχείων και εστιατορίων, ασμάτια ποιητών για προπόσεις και γεύματα, ευχαριστήρια ιατρών και δημόσιων λειτουργών ακόμη και τις πρωτότυπες «συνθέσεις» των λαϊκών επιγραφών ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην «κοινωνική ρεκλάμα» αποκαλύπτοντας μεθόδους προσωπικής προβολής, που δεν διαφέρουν από τις σημερινές πρακτικές του facebook, του twitter και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.


Συγγραφέας: Κώστας Βούλγαρης
Περίληψη:
Άνθη ποικίλα, της λόγου τέχνης, δεν φύονται εδώ. Ευφαντάστων περιπετειών διηγήσεις, ιδεών ανεξίτηλες περιπτύξεις, αλληγορικές και σοφές θεωρήσεις, αινίγματα ευφυή, ρήματα φλεγματώδη, τεκμήρια μαχητά, περιπλοκές ελικώδεις, ανατροπές ρηξικέλευθες, γνώμες αδιάρρηκτες, ιντερμεδίων εγκεντρισμοί, αντιθέσεων αιφνιδιασμοί, επωδών διχοστασίες, ως και κάλλος ευεπείας και ευφραδής περιγραφή και εκτάσεως πρόνοια, όλα τα προς απάτην τετεχνασμένα, εκ φύσεως αρτιτελή και διά πείσματος αρραγούς επί πολύ διαλάμψαντα, αποπαύουν.
Ο χαλκευτός ατέρμων κοχλίας, αρσενόπαις εργόπονος, άμα και θήλυ απείκασμα του ήδη-πάλι, εκβάλλεται εκ της ρυπαρής, τορνευμένης φωλεάς του, ύπισχνος, αναλωτός και κατάμεμπτος, και μαζί με άλλα, φτενά περιτρίμματα, βυθίζεται στον ωκεανό της σπλαχνικής συγκατάβασης.

Του παφλασμού τελευτώντος, απροσδόκητος ζωογονία συμβαίνει, ουχί ως καθαρτήρια μετάλλαξη ή τυχάρπαστη σύμφυση, αλλά ως ποιήσεως θρόισμα, εκεί, στον μεσομφάλιο του χρόνου βυθό, όπου συσπάται και συστρέφεται, ως δημιουργίας υπόνοια, της ιστορίας η πολύκερος και ποικιλόβουλος μήτρα. Το γενέθλιον εκπορίζεται γεώδες, γήινο, γεηρό, ούτως ειπείν γηγενές, των εκείνης ανθρώπων εκάστης φωνής μόριο επιφθεγγόμενο, εις μορφήν έπους νέου, προδηλούμενο τούτο, κατά το ποιόν, ως ολόκαρπο, κατά την δομή ως αθέσφατο, κατά την φύση ως ταλάεργο, κατά το είδος ως εφελκυστό, αυγαζόμενο δε, ως μετάβλημα ολοσχερές.